**کۆیلەی سێبەر**
**بەشی ٥: زنجیرە پچڕاوەکان**
[تۆ ئاژەڵێکی خەوتوو، لارڤای پاشای کێوت کوشت.]
سەنی کەوتە سەر ئەژنۆکانی، هەناسەی بڕابوو. هەموو جەستەی وای لێهاتبوو وەک ئەوەی بەناو ئامێری قیمەکردندا تێپەڕیبێت: تەنانەت بڕێکی زۆر لە ئەدرینالینیش نەیدەتوانی ئەو هەموو ئازار و شەکەتییە بسڕێتەوە. و لەگەڵ ئەوەشدا، هەستی بە جۆش و خرۆش دەکرد. چێژی کوشتنی لارڤاکە ئەوەندە زۆر بوو کە تەنانەت لەبیری چوو دڵگران بێت بەوەی بیرەوەری وەرنەگرتووە — ئەو کەرەستە تایبەتەی کە بە جەوهەری دانیشتووانی جیهانی خەونەکانەوە بەستراوەتەوە، و هەندێک جار لەلایەن جادووەوە دەبەخشرێت بەو بەئاگا هاتووەی سەردەکەوێت.
شمشێرێکی جادوویی یان زرێپۆشێک ئێستا زۆر بەسوود دەبوو. نەفرەت، تەنانەت بە باڵتۆیەکی گەرمیش ڕازی دەبوو.
‘سێ چرکە. دەتوانیت بۆ سێ چرکەی تر پشوو بدەیت،’ سەنی وا بیری کردەوە.
سەرەڕای ئەوەش، هێشتا کابووسەکە زۆری ماوە تەواو بێت.
چەند ساتێک دواتر، خۆی ناچار کرد بێتەوە سەر هۆش و سەیری دەوروبەری کرد، هەوڵیدا دۆخەکە هەڵسەنگێنێت.
لارڤاکە مردبوو، کە ئەمە نایاب بوو. بەڵام، هێشتا ئەو زنجیرە نەفرەتییەی پێوەی بەسترابوو — کۆیلە گوماناوییەکە و زاناکە، کە هەردووکیان وەک مردوو ڕەنگیان بڕابوو، خەریکی کردنەوەی گرێی زنجیرەکە بوون تا بتوانن لانیکەم هەر سێکیان کەمێک بەئازادی بجوڵێنەوە.
دوورتر، لاشەی پارچە پارچە بوو و پارچە گۆشت لەسەر زەوییەکە کەوتبوون. زۆرێک لە کۆیلەکان کوژرابوون. چەند دانەیەک بە جۆرێک توانیبوویان ڕزگاریان بێت و ئێستا ڕایان دەکرد.
‘ئەم گەمژانە. ئەوان چارەنووسی خۆیان وێران دەکەن.’
وەک دەرکەوت، زنجیرەکە لە خاڵێکدا بووبوو بە دوو بەشەوە — هەر بۆیە لەناکاو خاو سست بوەوە کاتێک سەنی لەلایەن ئەو جەماوەرە کۆیلەیەوە ڕادەکێشرا کە تووشی شۆک ببوون. ئەگەر قفڵی دەستبەندەکانیان شێوەیەکی سادەتری هەبوایە، ئەوا دەیتوانی ئێستا هەوڵ بدات خۆی ڕزگار بکات. بەڵام، هەر جووتێک بە ئەڵقەیەکی دیاریکراوەوە جێگیر کرابوو: بەبێ کردنەوەیان، هیچ کەس بۆ هیچ شوێنێک نەدەچوو.
ستەمکارەکە — کە پێدەچێت پاشای کێو بێت — بەهۆی ڕووناکی گەشی ئاگرەکەوە لەبەرچاو ون ببوو. بەڵام، سەنی دەیتوانی هەست بە جوڵەکانی بکات بەهۆی ئەو لەرزینە سووکەی بە بەردەکاندا بڵاودەبۆوە، هەروەها بەهۆی قیژەی بێ ئومێدانەی ئەو کۆیلانەی کە هێشتا نەمردبوون. یەک دوو نەڕەی تووڕەش دەبیسترا، کە ئاماژە بوون بۆ ئەوەی هێشتا هەندێک لە سەربازەکان زیندوون، و بە نائومێدییەوە هەوڵی بەرپەرچدانەوەی دڕندەکە دەدەن.
ئەوەی کە زۆرترین سەرنجی ڕاکێشا، ئەوە بوو کە چەندین لاشەی شێواو دەستیان کرد بە جوڵە.
‘لارڤای زیاتر؟’
چاوەکانی فراوان بوون.
یەک لە دوای یەک، چوار لاشەی تر بە هێواشی هەستانە سەر پێ. هەر دڕندەیەک وەک ئەوەی یەکەم قێزەون دیار بوو، وە مەترسیەکەی لە یەکەم دانە کەمتر نەبوو. نزیکترینیان تەنها چەند مەترێک لە سەنییەوە دوور بوو.
‘هەموو شتێک بە نەفرەت بێت!’ وا بیری کردەوە.
و پاشان، بە لاوازی: ‘دەمەوێت لە خەو هەستم.’
کاتێک دەنگی کرتە کرتی سەیر هەواکەی پڕ کرد، یەکێک لە دڕندەکان سەری سوڕاند بەرەو سێ کۆیلەکە و ددانەکانی لەیەک خشاند. و گوماناوییەکە کەوت، بە چرپە نزا و پاڕانەوەی دەکرد، لەکاتێکدا زاناکە تەنها لە شوێنی خۆی ڕەق بوو. سەنیش لە دەورووبەری خۆی دەگەڕا، هەوڵیدەدا شتێک بدۆزێتەوە وەک چەک بەکاری بهێنێت. بەڵام هیچ شتێک نەبوو کە بەکاری بهێنێت: پڕ لە تووڕەیی و ژەهر، تەنها بەشێکی زنجیرەکەی لە دەوری مشتەکۆڵەی پێچا و دەستەکانی بەرز کردەوە.
‘وەرە بۆم، ئەی نەفرەتی!’
لارڤاکە بە خێراییەکی باوەڕپێنەکراوەوە هێرشی کرد بە چڕنووک، ددان و ترس. سەنی کەمتر لە چرکەیەکی هەبوو بۆ کاردانەوە؛ بەڵام، پێش ئەوەی بتوانێت هیچ بکات، کەسێک لەناکاو بە تەنیشتیدا تێپەڕی، و شمشێرێکی تیژ لە هەوادا بریسکەی دایەوە. دڕندەکە، کە بە یەک لێدان سەری پەڕێنرا، بەبێ شکۆ کەوتە سەر زەوی.
سەنی چاوی ترووکاند.
‘ئەوە چی بوو؟’
سەرسام بوو، و بە هێواشی سەری سوڕاند و سەیری لای چەپی کرد. لەوێ بە ڕوخسارێکی پڕ لە ئازایەتییەوە، سەربازە گەنجە قۆزەکە وەستابوو کە جارێک ئاوی پێشکەش کردبوو. ئارام و لەسەرخۆ دیار بوو، ئەگەرچی کەمێک گرژیش بوو. تەنانەت پەڵەیەک پیسی یان خوێن بە زرێ چەرمەکەیەوە نەبوو.
‘ئەو… نایابە،’ سەنی پێش ئەوەی خۆی بگرێتەوە وا بیری کردەوە.
‘خۆدەرخەر! مەبەستم ئەوەیە. کە ئەو تەنها خۆی دەردەخات!’
بە سەرسوڕاندنێکی کورت، سەربازەکە بەرەو پێشەوە ڕۆیشت بۆ ڕووبەڕووبوونەوەی سێ لارڤاکەی تر. بەڵام دوای چەند هەنگاوێک، لەناکاو ئاوڕی دایەوە و نیگایەکی درێژی لە سەنی کرد. پاشان، بە یەک جوڵەی خێرا، جەنگاوەرە گەنجەکە شتێکی لە قاییشەکەی کردەوە و بۆ سەنی فڕێدا.
‘خۆت ڕزگار بکە!’
بەو قسەیە، ئەویش ڕۆیشت بۆ شەڕکردن لەگەڵ دڕندەکان.
سەنی بە شێوەیەکی خێرا کەرەستەکەی گرتەوە و سەیری ڕۆیشتنی سەربازەکەی کرد. پاشان لەو شتەی کۆڵییەوە کە بە توندی لە دەستیدا گرتبووی.
ئاسنێکی کورت و تەنک بوو کە کۆتایەکەی چەماوە بوو.
‘کلیلێک. ئەوە کلیلێکە.’
دڵی دەستی کرد بە خێرا لێدان.
‘کلیلی دەستبەندەکانە!’
بە دوا نیگا بۆ ئەو شەڕە سەختەی کە لە نێوان سەربازە گەنجەکە و لارڤاکاندا دەستی پێدەکرد، سەنی کەوتە سەر ئەژنۆ و دەستی کرد بە یاریکردن بە دەستبەندەکە، هەوڵیدەدا دەستی بخاتە دۆخێکی گونجاوەوە بۆ تێخستنی کلیلەکە. چەند جارێکی پێ چوو تا تێبگات قفڵە نامۆکە چۆن کار دەکات، بەڵام دواتر، دواجار، دەنگێکی کەمێک ئاشنا لە هەوادا زرینگایەوە.
با ساردەکە دەستی بە مەچەکە خوێناوییەکانیدا هێنا. سەنی دەستی پێیاندا هێنا و زەردەخەنەیەکی کرد لەگەڵ بریسکەیەکی تاریک لە چاوەکانیدا.
‘تەنها چاوەڕێ بن.’
بۆ ساتێک، خەیاڵی توندوتیژی و تۆڵەسەندنەوە مێشکی پڕ کرد.
“کوڕە! لێرەوە!”
گوماناوییەکە دەستەکانی لە هەوادا ڕادەوەشاند، هەوڵیدەدا سەرنجی ڕابکێشێت. سەنی بۆ کاتێکی کورت بیریکردەوە جێی بهێڵێت تا بمرێت، بەڵام دواتر پەشیمان بووەوە. چونکە هێز لە زۆربووندایە.
جگە لەوەش، سەرەڕای هەڕەشەکانی پێشووی گوماناوییەکە بۆ کوشتنی و ئەو هەموو ناخۆشییە، سەنی هەستی بە خراپی دەکرد ئەگەر هاوەڵە کۆیلەکەی لە زنجیردا بەجێ بهێڵێت — بەتایبەتی کە ئازادکردنی هیچ تێچوویەکی نەبوو.
بە پەلە چوو بۆ لای دوو کۆیلەکەی تر و بە خێرایی دەستبەندەکانیانی کردەوە. هەر کە گوماناوییەکە ئازاد بوو، سەنی پاڵ نا بۆ لایەک و کەمێک سەمای کرد، وەک شێتێک پێدەکەنی.
“ئاھ! دواجار ئازادین! دەبێت ئێمە زۆر بە بەخت بین!”
زاناکە هێمنتر بوو. شانی سەنی بە سوپاسگوزارییەوە گوشت و زەردەخەنەیەکی لاوازی کرد، نیگایەکی گرژی خستە سەر ئاڕاستەی شەڕەکە.
دوو لە سێ لارڤاکە پێشتر مردبوون؛ سێیەمیان دەستێکی لەدەست دابوو بەڵام هێشتا هەوڵیدەدا ڕکابەرەکەی پارچە پارچە بکات. سەربازە گەنجەکە لە دەوری سەمای دەکرد، بە جوڵەیەکی نەرمی وەک جەنگاوەرێکی زگماک دەجوڵایەوە.
“چاوەڕێی چی دەکەن؟! خێرا ڕاکەن!”
گوماناوییەکە جوڵەی کرد بۆ ئەوەی ڕابکات، بەڵام لەلایەن زاناکەوە وەستێنرا.
“هاوڕێم، من…”
“ئەگەر جارێکی تر بڵێیت ئامۆژگاری، ئەوا سوێند دەخۆم، سەرت دەشکێنم!”
دوو کۆیلەکە بە دوژمنایەتییەکی ئاشکراوە سەیری یەکتریان کرد. ساتێک دواتر، زاناکە چاوی لابرد لەسەری و ئاهێکی هەڵکێشا.
“ئەگەر ئێستا ڕابکەین، ئەوا بە دڵنیاییەوە دەمرین.”
“بۆچی؟!”
کۆیلە بەتەمەنەکە تەنها ئاماژەی بۆ ئاگرە بەرزەکە کرد.
“چونکە بەبێ ئەو ئاگرە، پێش ئەوەی شەو تەواو بێت لە سەرمادا ڕەق دەبینەوە. تا خۆر هەڵنەیەت، ڕاکردن خۆکوشتنە.”
سەنی هیچی نەگوت، دەیزانی زاناکە ڕاست دەکات. لە ڕاستیدا، ڕێک دوای خنکاندنی لارڤاکە ئەمەی بۆ دەرکەوت. پاشای کێو هەرچەندە ترسناک بێت، ئاگرەکە تاکە هێڵی ژیانیان بوو لەم دۆزەخە بەستووەدا.
ڕێک وەک ئەوە بوو کە کۆیلە شان پانەکە، خوا لێی خۆش بێت، گوتبووی. پێویست نەبوو کەس بیانکوژێت، چونکە کێوەکە خۆی ئەو کارە دەکات ئەگەر دەرفەتی پێ بدرێت.
“کەواتە چی؟! من پێم باشترە لە سەرمادا ڕەق ببمەوە وەک لەوەی لەلایەن ئەو دڕندەیەوە بخورێم! باسی ئەوە ناکەم… ئواغغ… ببم بە یەکێک لەو شتانە.”
گوماناوییەکە خۆی وا نیشان دەدا کە ئازایە، بەڵام هیچ باوەڕبەخۆبوونێک لە دەنگیدا نەبوو. سەیری ئەو تاریکییەی کرد کە دەوری سەکۆ بەردینەکەی دابوو و لەرزی، پێش ئەوەی هەنگاوێک بچێتە دواوە.
لەم خاڵەدا، لارڤای سێیەم لە مێژ بوو مردبوو، و سەربازە گەنجەکە دیار نەما. پێدەچوو چووبێتە پاڵ شەڕەکە لە دیوەکەی تری ئاگرەکەوە — و سێ کۆیلەکەی بە تەنیا بەجێهێشت لە بەشی لای کێوەکەی سەکۆ بەردینەکە.
زاناکە قوڕگی ساف کرد.
“ڕەنگە دڕندەکە بەوانە تێر بووبێت کە کوشتوونی. ڕەنگە شکستی هێنابێت یان لەلایەن ئیمپراتۆرییەکانەوە دەرکرابێت. لە هەموو حاڵەتێکدا، ئەگەر لێرە بمێنینەوە، ئەوا دەرفەتێکمان هەیە بۆ مانەوە، هەرچەندە کەمیش بێت. بەڵام ئەگەر ڕابکەین، مەرگمان مسۆگەرە.”
“کەواتە چی بکەین؟”
جیاواز لە زاناکە، سەنی دڵنیا بوو کە پاشای کێو تەنها بە کوشتنی زۆربەی کۆیلەکان ڕازی نابێت. هەروەها بڕواشی نەبوو کە کۆمەڵێک مرۆڤی ئاسایی بەڕاستی بتوانن بیبەزێنن.
تەنانەت ئەگەر خەڵکی ئاساییش نەبووبان و بەئاگا هاتووبان، شەڕکردن لەگەڵ ستەمکارێک شتێک نەبوو مرۆڤ بە ئاسانی لێی دەربچێت، چ بگات بەوەی بیباتەوە.
بەڵام ئەگەر بیەوێت بژی، دەبێت بە جۆرێک لەو شتە ڕزگاری بێت.
“بابڕۆین سەیرێکی بکەین.”
گوماناوییەکە سەیری کرد وەک ئەوەی شێتێک ببینێت.
“ئایا تۆ شێتیت؟ دەتەوێت لەو دڕندەیە نزیک ببیتەوە؟!”
سەنی بە ساردی سەیری کرد، پاشان شانی هەڵتەکاند و بە ئاڕاستەی دڕندە هارەکە ڕۆیشت.
(وەرگێڕان):هیستۆری
(پێداچوونەوە):هیستۆری
