# Shadow Slave (کۆیلەی سێبەر)
## بەشی ١٣: ساتی ڕاستی
زەردەخەنەکە لەسەر ڕوخساری پاڵەوان بەسترا. سەری نزم کردەوە، وەک ئەوەی لە شەرمدا بێت. دوای ئەوەی خولەکێک یان زیاتر تێپەڕی، کە بە بێدەنگییەکی قورس داپۆشرابوو، دواجار وەڵامی دایەوە.
“بەڵێ. بیرم کردەوە کە ئەگەر کاتێک دەخەویت بیکەم، پێویست ناکات ئازار بچێژیت.”
بەبێ ئەوەی بیبینێت، زەردەخەنەیەکی تاڵ لەسەر ڕوخساری سەنی دەرکەوت.
ئاهێکی درێژ لە لێوەکانی سەربازە گەنجەکەوە دەرچوو. پشتی دا بە دیواری ئەشکەوتەکە، هێشتا سەیری سەرەوەی نەدەکرد.
“چاوەڕێی ئەوە ناکەم لێم خۆش بیت. ئەم گوناهەش، هی من دەبێت بۆ ئەوەی هەڵیبگرم. بەڵام، تکایە، ئەگەر دەتوانیت… لە دڵتدا ڕێگەیەک بدۆزەرەوە بۆ تێگەیشتن. ئەگەر شتەکان جیاواز بوونایە، بە خۆشحاڵییەوە ڕووبەڕووی ئەو دڕندەیە دەبوومەوە تا ڕێگە بە تۆ بدەم هەڵبێیت. بەڵام ژیانی من… تەنها هی خۆم نییە. ئەرکێکی لەبننەهاتوو هەیە کە سوێندم خواردووە جێبەجێی بکەم. تا ئەوە دەکرێت، ناتوانم ڕێگە بە خۆم بدەم بمرم.”
سەنی پێکەنی.
“ئێوە… سەیرێکی خۆت بکە! پلانی کوشتنم دادەنێیت و هێشتا پێداگری دەکەیت لەسەر هەبوونی بیانوویەکی باش. چەندە ئاسانە! بەڕاستی زۆرترین ڕقم لە دووڕووەکانی وەک تۆیە. بۆچی بۆ جارێک ڕاستگۆ نابیت؟ ئەو قسە بێمانایانەم پێ مەفرۆشە… تەنها بیڵێ! من دەتکوژم چونکە ئاسانە. من دەتکوژم چونکە دەمەوێت بژیم.”
پاڵەوان چاوەکانی داخست، ڕوخساری پڕ بوو لە خەم.
“ببورە. دەمزانی ناتوانیت تێبگەیت.”
“چی هەیە بۆ تێگەیشتن؟”
سەنی چەمایەوە بۆ پێشەوە، تووڕەیی بە دەمارەکانیدا دەهات و دەچوو.
“پێم بڵێ. بۆچی دەبێت بمرم؟”
سەربازە گەنجەکە دواجار سەیری سەرەوەی کرد. هەرچەندە نەیدەتوانی لە تاریکییەکەدا ببینێت، ڕوخساری وەرگێڕا بۆ ئاڕاستەی دەنگی سەنی.
“ئەو پیاوە خراپەکار بوو… بەڵام ڕاستیشی کرد. بۆنی خوێن زۆر بەسەرتەوە قورسە. دڕندەکە ڕادەکێشێت.”
“دەتوانیت تەنها ڕێگە بدەیت بڕۆم، دەزانێت. ڕێگەی جیا دەگرینە بەر. دوای ئەوە ئایا دڕندەکە دەمدۆزێتەوە یان نا کێشەی تۆ نابێت.”
پاڵەوان سەری ڕاوەشاند.
“مردن لە ناو دەمی ئەو بوونەوەرەدا… چارەنووسێکی زۆر دڕندانەیە. باشترە ئەگەر خۆم بیکەم. تۆ بەرپرسیارێتیی منیت، دواجار.”
“چەند نەجیبیت تۆ.”
سەنی پاڵی دایەوە، دڵشکاو بوو. دوای ماوەیەکی کورت، بە بێدەنگی وتی:
“دەزانیت… کاتێک تازە هاتم بۆ ئێرە، ئامادە بووم بۆ مردن. دواجار، لە هەموو ئەم جیهانەدا — لە ڕاستیدا دوو جیهان — یەک ڕۆح نییە کە گرنگی بدات ئایا دەژیم یان دەمرم. کاتێک نەماوم، کەس خەمبار نابێت. کەس تەنانەت لەبیری نابێت کە من بوونم هەبووە.”
نیگایەکی بێکەس و کار لەسەر ڕوخساری هەبوو. ساتێک دواتر، بەڵام، نەما، بە خۆشی جێگەی گیرایەوە.
“بەڵام دواتر ڕای خۆم گۆڕی. لە شوێنێکی ڕێگاکەدا، بڕیارم دا بژیم. دەبێت بژیم، هەرچییەک ڕوو بدات.”
پاڵەوان نیگایەکی پڕ لە بیرکردنەوەی پێدا.
“بۆ ئەوەی ژیانێک بژیت شایەنی یادکردنەوە بێت؟”
سەنی زەردەخەنەی کرد. بریسکەیەکی تاریک لە چاوەکانیدا دەرکەوت.
“نەخێر. بۆ ڕکی هەمووتان.”
سەربازە گەنجەکە بۆ چەند ساتێک بێدەنگ بوو، پاشان سەری لەقاند، ئەم وەڵامەی قبوڵ کرد. هەستایە سەر پێ.
“نیگەران مەبە. خێرای دەکەم.”
“ئایا زیاد لە پێویست متمانەت بە خۆت نییە؟ چی وات لێ دەکات بیر بکەیتەوە دەتوانیت بمکوژیت؟ ڕەنگە من لەبری ئەوە تۆ بکوژم.”
پاڵەوان سەری ڕاوەشاند.
“گومانم لەوە هەیە.”
… بەڵام لە چرکەی داهاتوودا، ئەو لالوپال بووەوە و کەوتە سەر یەک ئەژنۆ. ڕوخساری پیاوە گەنجەکە وەک مردوو ڕەنگی پەڕی، و بە ناڵەیەکی ئازاراوییەوە، لەناکاو خوێنی هێناوە.
زەردەخەنەیەکی ڕازی لەسەر ڕوخساری سەنی دەرکەوت.
“دواجار.”
“دواجار.”
پاڵەوان لەسەر ئەژنۆکانی وەستابوو، بەشی خوارەوەی ڕوخساری بە خوێن داپۆشرابوو. بە سەرسوڕمانەوە، سەیری دەستەکانی دەکرد، هەوڵی دەدا تێبگات چی بەسەر هاتووە.
“چی… ئەمە چ جادوویەکە؟”
بە چاوی فراوان و ڕوخسارێکی ڕەنگپەڕیوەوە، ڕووی کردە سەنی.
“ئایا… ئایا ئەو دزە ڕاستی کرد؟ ئایا نەفرەتی خودای سێبەرت خستە سەرمان؟”
سەنی ئاهێکی هەڵکێشا.
“خۆزگە توانای ئەوەم هەبوایە نەفرەتی خودایی بەملا و بەولادا بوەشێنم، بەڵام نەخێر. بۆ ئەوەی ڕاستییت پێ بڵێم، من هیچ توانایەکم نییە.”
“کەواتە.. چۆن؟”
کۆیلە گەنجەکە شانی هەڵتەکاند.
“هەر بۆیە ژەهراویم کردن هەمووتان.”
پاڵەوان ڕاچڵەکی، هەوڵی دەدا لە وشەکانی تێبگات.
“چی؟”
“دوای ئەوەی ستەمکارەکە یەکەم جار هێرشی کرد، تۆ ناردتت بەدوای ئاودا بگەڕێم. لەکاتی کۆکردنەوەی مەتارەکان لە سەربازە مردووەکان، ئاوی “بکوژی خوێن” (Bloodbane)م گوشییە ناو هەر یەکێکیان — جگە لە هی خۆم، بێگومان. نەک ئەوەندەی تامەکەی دەربچێت، بەڵام ئەوەندەی کە بە هێواشی هەر کەسێک بکوژێت کە لێیان بخواتەوە.”
سەربازەکە ددانی کرد بە جەرگیدا، لەگەڵ ئازار دەجەنگا. تێگەیشتنێکی لەناکاو لەسەر ڕوخساری دەرکەوت.
“کەواتە هەر بۆیە… ئەو دووانەی تر لە دۆخێکی وا خراپدا بوون.”
سەنی سەری لەقاند.
“گوماناوییەکە زۆرترینی خواردەوە، بۆیە دۆخی لە هەمووان خێراتر خراپ بوو. زاناکەش زۆری نەمابوو لەم جیهانەدا، بەڵام تۆ کارت لێی تەواو کرد پێش ئەوەی ژەهرەکە بتوانێت. خۆت، بەڵام… وەک ئەوە بوو بکوژی خوێن هیچ کاریگەرییەکی لەسەر تۆ نەبێت. بەڕاستی خەریک بوو دەست دەکردم بە نیگەران بوون.”
ڕوخساری پاڵەوان تاریک داهات.
“تێدەگەم… تێگەیشتم.”
بیری لە شتێک کردەوە، پاشان بە سەرسوڕمانەوە سەیری سەنی کرد.
“بەڵام… بەڵام ئەو کاتە نەتدەزانی… کە ئێمە دژت دەوەستینەوە.”
سەنی تەنها پێکەنی.
“ئۆھ، تکایە. ڕوون بوو. گوماناوییەکە جۆرە پیاوێک بوو کە لەبەر جووتێک پێڵاو کەسێک بکوژێت. زاناکە وەک گورگێک بوو لە پێستی مەڕدا. خەڵک خۆپەرست و دڕندەن لە باشترین حاڵەتەکاندا — ئایا دەبوو بڕوا بەوە بکەم کە ئەو دووانە کارێکی ترسناکم بەرامبەر ناکەن کاتێک ڕووبەڕووی مردنی مسۆگەر دەبنەوە؟”
پاڵەوان خوێنی زیاتری تف کردەوە.
“کەواتە… ئەی من؟”
“تۆ؟” دەربڕینێکی پڕ لە سووکایەتی لەسەر ڕوخساری سەنی دەرکەوت. “تۆ لە هەموویان خراپتریت.”
“بۆچی؟”
سەنی سەیری کرد و چەمایەوە بۆ پێشەوە.
“ڕەنگە زۆر فێر نەبووبێتم لە ژیانە کورتەکەمدا، بەڵام یەک شت دەزانم،” وتی، هەموو ئاسەوارێکی نوکتە لە دەنگیدا نەما بوو.
ئێستا تەنها سووکایەتییەکی سارد و بێبەزەیی مابوو. ڕوخساری سەنی ڕەق بوو کاتێک بە تووڕەییەوە وتی:
“هیچ شتێک لەوە داماوانەتر نییە کە کۆیلەیەک دەست بکات بە متمانەکردن بە کۆیلەدارەکەی.”
بە بیستنی ئەم وشانە، پاڵەوان سەری نزم کردەوە.
“تێدەگەم.”
پاشان، لەناکاو، پێکەنی.
“تۆ… تۆ زۆڵێکی بچووکی بەدفەڕیت، وانییە؟”
سەنی چاوەکانی سوڕاند.
“پێویست ناکات بێڕەوشت بیت.”
بەڵام پاڵەوان گوێی لێ نەدەگرت.
“باشە. ئەمە باشە. ویژدانم ئاسوودەتر دەبێت.”
کۆیلە گەنجەکە بە بێزارییەوە ئاهێکی هەڵکێشا.
“بە چیوە دەمنێنیت؟ تەنها بمرە ئیتر.”
پاڵەوان پێکەنی و لەناکاو بە نیگایەک دەریبڕی. بە جۆرێک، چیتر وا نەخۆش دیار نەبوو.
“دەبینیت، ئەو پلانە سەری دەگرت ئەگەر من مرۆڤێکی ئاسایی بوومایە. بەڵام، مەخابن، “ناوکە ڕۆحی”یەکەم زۆر لەمێژە “بێدار” بووەتەوە. دوژمنانی بێژمارم کوشتووە و هێزەکەم هەڵمژیوە. ژەهری بکوژی خوێن، هەرچەندە ناخۆشیش بێت، هەرگیز ناتوانێت بمکوژێت.”
‘نەفرەت!’
سەنی ئاوڕی دایەوە و هەوڵیدا ڕابکات، بەڵام پێشتر زۆر درەنگ بوو. شتێک کێشای بە پشتیدا، جەستەی کێشا بە دیوارە بەردینەکەدا. بە هاوارێکەوە، هەستی بە ئازارێکی تیژ کرد لای چەپی دەکرد. بە خل بوونەوە بۆ دەرەوەی ئەشکەوتەکە، سەنی سنگی گرت، بە پەلە گەڕایەوە سەر پێیەکانی و ڕایکرد، هەوڵی دەدا لە کەلێنە تەسکەکە ڕزگاری بێت.
توانی بگاتە ڕێچکە کۆنەکە، دواجار توانی ئەستێرەکان و مانگە کزەکە ببینێت کە بە گەشی لە ئاسمانی شەودا دەدرەوشانەوە. بەڵام ئەوە دوورترین خاڵ بوو کە توانی پێی بگات.
“بوەستە.”
هەر کە دەنگە ساردەکە لە دواوەی بیسترا، سەنی وشک بوو. ئەگەر پاڵەوان بەڕاستی ناوکە ڕۆحییەکی بێداربووەوەی هەبێت، هیچ شانسێکی نەبوو بۆ دەربازبوون لێی. لە شەڕێکدا، بە هیچ شێوەیەک شانسی نەبوو.
“ئاوڕ بەرەوە.”
کۆیلە گەنجەکە بە گوێڕایەلییەوە ئاوڕی دایەوە، دەستەکانی بەرز کردبووەوە. سەیری پاڵەوانی کرد، کە خوێنەکەی سەر ڕوخساری دەسڕی بە نیگایەکی ناڕازییەوە لە چاوەکانیدا. هەر دووکیان سەیری یەکتریان دەکرد، لە سەرمایەکی کوشندەدا دەلەرزین.
“ئایا شایەنی بوو؟ گرنگ نییە. سەرەڕای هەموو ئەمانە، من بەڵێنەکەم دەبەمە سەر. خێرای دەکەم.”
سەربازەکە شمشێرەکەی لە کێلان دەرکرد.
“ئایا هیچ قسەیەکی کۆتاییت هەیە؟”
سەنی وەڵامی نەدایەوە.
بەڵام، زەنگێکی زیوینی بچووک لەناکاو لە دەستیدا دەرکەوت.
پاڵەوان برۆی گرژ کرد.
“لە کوێ ئەو شتەت شاردبووەوە؟”
سەنی زەنگەکەی ڕاوەشاند. دەنگێکی زەنگلێدانی جوان و ڕوون بەسەر کێوەکەدا بڵاوبووەوە، شەوەکەی پڕ کرد لە ئاوازێکی ئەفسوناوی.
“چی دەکەیت؟! بوەستە!”
کۆیلە گەنجەکە بە گوێڕایەلییەوە وەستا.
“ئەوە چی…”
ڕێک لەبەر چاوە سەرسامەکانی پاڵەواندا، زەنگە زیوینەکە لە هەوادا ون بوو. سەیری سەنی کرد، دۆش داما و گوماناوی بوو.
“پێم بڵێ! ئێستا چیت کرد؟”
بەڵام سەنی وەڵامی نەدایەوە. لە ڕاستیدا، لەوەتەی لە ئەشکەوتەکە هەڵاتووە یەک وشەشی نەگوتووە. ئێستا، تەنانەت هەناسەشی نەدەدا.
پاڵەوان، لە لایەکی ترەوە، بەردەوام بوو لە قسەکردن.
“هەر ئێستا پێم بڵێ
یان پەشیمان دەبیتەوە.”
مۆڕەی کرد.
“بۆچی هیچ ناڵێیت؟”
کوڕە لەرزۆکەکە تەنها سەیری دەکرد، بە تەواوی بێدەنگ بوو.
نەخێر… ئەو سەیری ناو تاریکییەکەی پشتی دەکرد.
چاوەکانی پاڵەوان فراوان بوون.
“چی…”
